Codzienne zachowanie dziecka zależy w głównej mierze od tego, jak odbiera ono informacje docierające z otoczenia i własnego ciała. Czasem trudność pojawia się w trakcie zwyczajnych czynności, takich jak ubieranie się, jedzenie, użytkowanie z placu zabaw czy wykonywanie prostych zadań przy stoliku. Znaczenie może mieć wówczas nie tylko sama czynność, niemniej jednak też hałas, ruch innych osób, rodzaj podłoża albo kontakt z określoną fakturą.
Właśnie dlatego obserwacja powinna obejmować różne sytuacje, a nie jedno dobrane zachowanie. Terapia integracji sensorycznej jest związana z pracą nad sposobem odbierania i organizowania bodźców, przy czym przebieg zajęć uzależniony jest od tego, jakie trudności zostały wcześniej zauważone. W praktyce istotne okazuje się też tempo dziecka. Zadanie, które dla jednej osoby jest proste, dla innej może wymagać znacznie większej liczby prób.
W trakcie zajęć można obsługiwać aktywności związane z ruchem, równowagą, naciskiem, zmianą pozycji czy rozpoznawaniem bodźców dotykowych. Nie chodzi jednak o wykonywanie przypadkowych ćwiczeń, lecz o wyselekcjonowanie takich obowiązków, które odpowiadają obserwowanym potrzebom. Reakcja dziecka jest prócz tego istotną częścią pracy. O ile podczas dokładnie określonej aktywności pojawia się wyraźne rozproszenie, napięcie lub trudność z wykonaniem polecenia, dalszy przebieg może wymagać zmiany. W pewnych sytuacjach wystarczy uprościć zadanie, zmniejszyć liczbę bodźców albo wydłużyć czas potrzebny na reakcję. Innym razem niezbędna jest zmiana samej aktywności. Takie decyzje mają znaczenie szczególnie wtedy, gdy dziecko szybko się męczy lub ma trudność z przechodzeniem od jednego zadania do kolejnego.
Przy ocenie sposobu funkcjonowania nie powinno się natomiast przypisywać wszystkich problemów przetwarzaniu sensorycznemu. Niechęć do określonych dźwięków, częste potykanie się, trudności z koncentracją czy unikanie niektórych aktywności mogą posiadać różne podłoże. Znaczenie mogą posiadać w głównej mierze doświadczenia dziecka, jego rozwój ruchowy, wzrok, słuch, sytuacja emocjonalna oraz wymagania stawiane przez otoczenie. Dlatego ważne są informacje z kilku miejsc. Rodzic może opisać zachowanie w domu, nauczyciel obserwować je w trakcie pracy w kategorii, a osoba prowadząca zajęcia zwrócić uwagę na reakcje podczas konkretnych aktywności. Dopiero ranking takich informacji daje szerszy obraz. Pojedyncza reakcja nie za każdym razem wystarcza, aby określić przyczynę trudności.
Znaczenie ma też środowisko, w którym dziecko kreuje dane zadanie. Inaczej może reagować w spokojnym pomieszczeniu, a zupełnie inaczej w trakcie przerwy w szkole, wizyty w sklepie czy zabawy z większą grupą rówieśników. W normalnym funkcjonowaniu bodźce na prawdę często występują jednocześnie i trudno je od siebie oddzielić. Dziecko może w tym samym czasie słuchać polecenia, obserwować innych, utrzymywać pozycję ciała i wykonywać dany ruch. Jeżeli któreś z takowych zaleceń staje się zbyt trudne, pojawia się zachowanie odbierane przez dorosłych jako nieuważne albo niechętne do współpracy. Terapia integracji sensorycznej może obejmować zadania odnoszące się do takich sekcji, ale ich zakres powinien wynikać z indywidualnej obserwacji. W praktyce istotne jest także sprawdzanie, czy trudność występuje przez cały czas, czy tylko w określonych warunkach, ponieważ ta różnica wpływa na sposób interpretowania obserwowanych zachowań.
Więcej informacji tutaj: neurologopeda łódź.
Informacje na stronie mają charakter wyłącznie informacyjny i nie zastąpią porady lekarza.
[Publikacja sponsorowana]