Przy wykonywaniu kopii istniejącego przedmiotu nie zawsze udaje się zyskać taki sam efekt przy każdym następnym odlewie. Różnice mogą wynikać z drobnych uszkodzeń wzorca, sposobu przygotowania formy, a dosłownie z pozostałości materiału po poprzednim cyklu. Dlatego przed rozpoczęciem pracy warto z dużą uwagą obejrzeć model i ustalić, które jego cechy muszą zostać odwzorowane. Materiały do odlewania i zalewania dobiera się nie tylko i wyłącznie do rodzaju przedmiotu, lecz także do planowanej liczby kopii i sposobu ich późniejszego wykorzystania. Inne oczekiwania stawia się elementom z widoczną fakturą, a inne częściom, które będą łączone z dodatkowymi podzespołami. Znaczenie ma także sposobność naprawy powierzchni. Niewielkie rysy na wzorcu mogą przenieść się na wszystkie odlewy, a źle stworzona poprawka może zmodyfikować kształt szczegółu. W praktyce kontrola modelu przed wykonaniem formy pozwala uniknąć powielania tych samych niedoskonałości.
Osobnym zagadnieniem jest przechowywanie form pomiędzy kolejnymi użyciami. Nie powinny być one traktowane jako elementy, które można bez ograniczeń odkładać w dowolnym miejscu. Zgniecenie, skręcenie albo długotrwałe obciążenie może zmienić ich kształt, szczególnie jeśli mają cienkie ścianki albo wystające fragmenty. Silikon addycyjny i kondensacyjny może różnić się odpornością na starzenie a także stabilnością wymiarową, dlatego sposób przechowywania trzeba zaimplementować do rodzaju zastosowanego materiału i wymagań producenta. Przed dalszym zalaniem warto sprawdzić, czy w zagłębieniach nie pozostały fragmenty poprzedniego odlewu, pył lub inne zanieczyszczenia. Nie należy usuwać ich ostrymi narzędziami bez oceny ryzyka uszkodzenia powierzchni. Szczególnie delikatne są krawędzie i drobne detale, które odpowiadają za dokładność odwzorowania. Jeżeli już metoda zaczyna się rozrywać, odkształcać albo tracić szczegóły, dalsze jej używanie może prowadzić do powtarzalnych wad.
Przy wyborze materiału do stworzenia kopii powinno się uwzględnić też sposób wykańczania gotowego elementu. Żywica do zalewania może być później szlifowana, wiercona, cięta lub łączona z innymi częściami, ale zakres możliwej obróbki uzależniony jest od jej rodzaju i stopnia utwardzenia. Warto już na etapie projektu przewidzieć miejsca przeznaczone do cięcia a także ewentualne otwory montażowe. Wykonywanie ich dopiero po odlaniu bywa trudniejsze, zwłaszcza gdy element ma cienkie ścianki albo nieregularną strukturę. Przy większych detalach ważne jest również rozmieszczenie podpór i punktów mocowania, ponieważ ich brak może powodować problemy podczas dalszego użytkowania. Nie każda żywica zachowuje się tożsamo w trakcie obróbki, dlatego przed pracą na właściwym elemencie można sprawdzić zachowanie materiału na próbce. Podobne znaczenie ma ocena powierzchni po wyjęciu z formy. Ślady łączenia jej części, nadmiar materiału przy wlewie czy drobne pęcherze mogą wymagać osobnych czynności wykończeniowych.
W sytuacji materiałów mineralnych zakres późniejszej obróbki wygląda przeciwnie. Gips do odlewów pozwala wykonywać przedmioty, które po wysuszeniu można szlifować, malować albo pokrywać wybranymi preparatami, natomiast jego odporność na uszkodzenia mechaniczne jest ograniczona i zależy od składu oraz warunków przygotowania. Przy cienkich fragmentach należy zachować ostrożność w trakcie wyjmowania z formy i przenoszenia, ponieważ mogą ulec wykruszeniu jeszcze przed zakończeniem prac. O ile detal ma być mocowany do ściany, ramy lub innej konstrukcji, sposób montażu warto przewidzieć uprzednio, zamiast wykonywać przypadkowe otwory w gotowym odlewie. Odlewy dekoracyjne i techniczne mogą posiadać jednakowy kształt, niemniej jednak różnić się wymogami dotyczącymi dokładności, obciążenia i wykończenia. W pierwszym przypadku istotna bywa faktura oraz wygląd powierzchni, w drugim liczą się też wymiary i dopasowanie do pozostałych części. Te różnice wpływają na konstrukcję wzorca, rodzaj formy i wybór materiału, dlatego nie należy zakładać, że jeden sposób zaprojektowania sprawdzi się w każdym zastosowaniu.
Polecam: stół z żywicy.